Palipas Oras (Habang Naghihintay Ng Alas-Syete)

STARBUCKS Glendale ako ngayon.
September 5, 2005… Monday…3:15 pm
LABOR DAY (stateside)
Nakakainip…
naghihintay ng ala-syete
Para makauwi na…
(or hinihintay ang tawag ni Tita Letty)

Grabeee!!!
Talagang nami-miss
ko na ang Pinas!!!
Pamilya…
mga kaibigan…
mga gimik…
LAHAT!!!

Sari-saring mga lahi ang nandito.
Me mga Armenians…
(nasa likod ko sila..
mukang magbabarkada)
Nagkukuwentuhan…
Hindi ko maintindihan
Ang pinagsasabi nila!!!

Ngayon naman…
Me biglang iyak ng sanggol
ako naririnig na dala-dala ng tatay.
Nakakatawa… nakaka-amaze…
Kahit ano’ng lahi ng sanggol,
Basta umiyak… pare-pareho…
Walang ‘slang’ or ‘british’ accent.

Sa kaliwa ko…Mga Chinese.
(Kahit saan talaga nakikita mo sila)
Di na sila bago sa akin.
Kasi marami ding ganyan sa Pinas!
Hayan! Umalis na rin
ang mga teenagers na Armenians.
Medyo Tahimik na…

Ang Chinese community naman
ang humaharurot!
Aba! Meron palang mag-syota sa kanila!
Nag-lips to lips ba naman.
Natawa pa sila.
Kasi nakita sila ng friend nilang girl.
Oh well… lumayas na rin sila.

Merong mag-inang “black”
na kakapaasok lang.
Yung nanay e naka-tie die
Na shirt and capri pants.
The son is quite fashionable,
Naka-sleeveless shirt na black
and torn denim jeans… karakter!

Hayun! Umorder
at pagkatapos e umupo
(waiting now for their orders)
At last! Tinawag na rin sila.
Green Tea Frapuccino
ang order nila…“To go”…
kaya “go” na rin sila.

Kung minsan
(or madalas),
Napapaisip ako
kung ano’ng klaseng buhay
meron sila…
Kasi pag nakikita ko sila,
They seem ok.

Paano kaya sila
pag-uwi ng bahay?
Malungkot? Masaya? Magulo?
Sila rin kaya e
iniisip nila ang naiisip ko?
Observant din kaya sila
katulad ko?

Gaya ko rin kaya sila na kung minsan,
yung pagpunta or pagpasyal sa mall
ay “scapegoat” din?
Na gustong makalimutang
malungkot din sila? O kaya’y maglibang?
(magastos na paglibang na ‘to ha!)
Or wala lang talaga?

Me mga bagong lahi
na naman pumasok dito…
Mukang Asians… Pinoys?
Di ko alam.
Kailangan ko muna silang marinig
para malaman…
A ewan! Bahala sila!

Dun naman sa sulok…
(sa me left corner ng kuwartong ito)
Wait lang ha… singit ko lang ‘to…
Pinoy nga yung mga dumating!
Ok, balik tayo dun sa me sulok…
Feeling busy rin (na parang ako).
Nagsusulat din siya.

Ano kaya ‘yung sinusulat niya?
Katulad din kaya
ng ginagawa ko?
Mukang serious
‘yung ginagawa niya…
Kasi sa long pad paper
siya sumusulat.

Nakakaaliw dito sa
Starbucks Glendale…
United Colors of Benetton
ang mga tao.
(Kungsabagay ditto sa “Tate” mismo
makikita karamihan ang mga lahi
sa buong mundo).

O siya… itigil ko muna ito!
Kasi pagod na rin akong
Magtingin-tingin at mag-usi sa mga tao.
Next time na lang ulit! Saan naman kaya?
Di ko alam! We’ll find out
sa pagsulat ko ulit dito.
(Ang tagal naman ng alas-syete)

- ended at 4:27pm (Pacific Time)-